Spanning en onwerkelijkheid

Het voelt allemaal nog onwerkelijk. Het blijft spannend, en eerlijk gezegd zie ik ook op tegen de behandelingen die mogelijk gaan volgen. Het besef begint nu pas echt binnen te komen. Tot nu toe leek het soms alsof ik in een soort automatische piloot zat, maar nu voel ik wat er daadwerkelijk staat te gebeuren

Aankomende donderdag word ik opgenomen in het ziekenhuis. Tijdens een operatie halen ze een lymfklier uit mijn nek weg om deze verder te onderzoeken. Dat onderzoek moet duidelijk maken om welke variant het gaat. Zodra daar duidelijkheid over is, kunnen ze ook mijn behandelplan opstarten. Begin maart staat de afspraak bij de hermatoloog gepland.

Wat ik ook moet leren, is accepteren dat mijn lichaam op dit moment niet meer doet wat ik zelf zou willen. Dat vind ik misschien nog wel één van de moeilijkste dingen. Ik ben gewend om door te gaan, om te vertrouwen op mijn eigen kracht. Nu word ik geconfronteerd met grenzen die ik niet zelf heb gekozen. Helaas heb ik inmiddels ook zwaardere pijnstillers gekregen, iets wat voor mij opnieuw bevestigt dat dit geen kleine stap is, maar een serieus traject.

Toch merk ik dat het me helpt om mijn gedachten van me af te schrijven. Woorden geven ruimte. Ze geven me kracht en motivatie om door te gaan. De warme reacties en steun van de dierbare mensen om mij heen doen me ontzettend goed. Ze herinneren me eraan dat ik dit niet alleen hoef te dragen.
Ik kies ervoor om positief te blijven, gedreven en vol motivatie om dit traject aan te gaan. Stap voor stap. Met vertrouwen, met steun, en met de overtuiging dat ik hier doorheen kom.